Résistance Identitaire Européenne

L’Afghanistan et la route secrète de l’héroïne de la CIA .

Par Pepe Escobar

comité Valmy.

Le Golfe persique abrite pléthore de secrets extrêmement compromettants. En haut de la pile, se trouve la route secrète de l’héroïne afghane – avec les Émirats Arabes Unis (EAU) en position centrale d’une opération transnationale de trillions de dollars en blanchiment d’argent de l’héroïne.

Dans cette Guerre de l’opium du XXIe siècle, les récoltes de l’Afghanistan alimentent essentiellement le marché de l’héroïne, non seulement en Russie et en Iran, mais principalement aux États-Unis. 93% de l’opium mondial vient d’Afghanistan.

Lire la suite

Imprimer E-mail

LES HORREURS DE CETTE ORDURE DE HEGEL SUR LES AFRICAINS.

les carnets de Nicolas Bonnal.

22 aout 2017

On connait mon souci citoyen et mes préoccupations citoyennes. Aujourd’hui je vais dénoncer à mes lecteurs et concitoyens respectables un des plus préjudiciables philosophes européens, j’ai nommé GWF Hegel !

Le célèbre philosophe prussien, idole de tous nos profs marxistes de philo, écrit dans « la raison dans l’Histoire » les horreurs suivantes :

Lire la suite

Imprimer E-mail

Dans quelle langue Dieu a-t-il écrit les 10 Commandements ?

Dr A. Ezzat

« Les Dix Commandements auraient dû être écrits en langue égyptienne ancienne, mais ce ne fut pas le cas. Alors, où est le chaînon manquant ? « 

Le dieu des Israélites a-t-il délivré les soi-disant Dix Commandements à Moïse par voie orale ou sous forme écrite ? La Bible dit clairement dans plusieurs endroits qu’il a effectivement écrit les Dix Commandements lui-même (avec son propre doigt). Le verset le plus clair à cet égard se trouve dans (Ex 31:18).

Ce qui était si spécial à propos de ces dix commandements, en particulier, c’est qu’ils préconisaient une éthique commune donnée par l’intermédiaire d’une révélation divine alors que l’homme ancien l’avait déjà connu et apprécié – y compris l’idée d’un Dieu suprême, par le biais de l’évolution sociale. (En gros cette révélation divine était inutile)

Lire la suite

Imprimer E-mail

Maurizio Blondet et le suicide spirituel européen.

Nicolas Bonnal.

C’est Orlov qui parle de race mourante à propos des blancs américains. Mais nos nations se crèvent, comme disait Flaubert.

Dans un de ses meilleurs textes, notre ami blogueur italien Maurizio Blondet – qui reprend certains de nos textes, à Philippe Grasset et moi-même – pourfend ses compatriotes mélomanes. Ils ont été 220 000 italiens ou plus en juillet à affronter intempéries, vie chère et conditions difficiles pour aller écouter un vieux rockeur dont je ne savais rien, moi qui enfant écoutais Canzonissima en Tunisie (on avait la Rai) ! Vasco quelque chose…. Rossi, oui le rebelle de façade, la star de pacotille qui aura joué toute sa vie, comme tous les sportifs ou presque, le rôle de dérivatif au troupeau fatigué des masses postmodernes, jadis décrites par Gustave Le Bon ou Joé Ortega Y Gasset. Ce n’est plus la « masse et puissance » du grand Elias Canetti, c’est masse et impuissance.

Lire la suite

Imprimer E-mail

Commentaires sur le livre de Régis Debray. « Civilisation. Comment nous sommes devenus américains »

Le dernier ouvrage de Régis Debray , « Civilsation » sous-titré comment nous sommes devenus américains, est un livre érudit, avec de délicieuses pointes d’humour, qui poursuit une réflexion de Simone Weill de 1943 selon laquelle une américanisation de l’Europe ferait perdre son passé à l’humanité, et une interrogation de Paul Valéry, de 1939 : « Je me demande si l’Europe ne finira pas par une démence ou un ramollissement ».

Lire la suite

Imprimer E-mail

EDITORIAL - TP MAG N°72 (Ελληνική έκδοση)

Το δηλητήριο του Φιλελευθερισμού

«Ο Μακρόν είναι προϊόν του μεγάλου κεφαλαίου το οποίο πουλήθηκε με τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους μάρκετινγκ». Η φράση ανήκει στον Michel Onfrey (σ.σ. Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, γεν. 1959), αυτόν τον απίστευτο τύπο που μοιράζει γενναιόδωρα χτυπήματα τόσο στην Δεξιά όσο και στην Αριστερά, και οι δυο ξεπερασμένες, και οι οποίες δεν εξαπατούν πια, τόσο έχουν ευθυγραμμιστεί στην δικτατορία των αγορών και των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, και είναι οφθαλμοφανείς, όπως θυμίζει σε συνέντευξή του ο Onfrey (Valeurs Actuelles, 1 Ιουνίου 2017): «Από την εποχή του Μάαστριχτ αυτοί που κυβερνούν είναι απαραιτήτως είτε αριστεροί είτε δεξιοί, (του Σοσιαλιστικού κόμματος ή των Ρεπουμπλικάνων) αλλά στην βάση τους είναι μααστριχικοί: υπερασπίζονται τον ίδιο κόσμο». Έναν κόσμο που τον κρατούν, τον ελέγχουν, τον διευθύνουν οι υπηρέτες ενός Συστήματος δηλητηριασμένου και δηλητηριώδους, του φιλελευθερισμού.

Όμως αυτοί οι οποίοι ελέγχουν το Σύστημα (φροντίζοντας συχνά να παραμένουν οι ίδιοι στην σκιά) ήσαν ανήσυχοι εδώ και λίγο καιρό. Ένας άνεμος επανάστασης ο οποίος αναστατώνει αυτούς που έχουν οριστεί να είναι τα θύματα αυτής της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο που είναι ο φιλελευθερισμός, θα μπορούσε να γίνει απειλητικός. Έπρεπε να βρεθεί ένα νέο (μεγάλο) σχοινί για να παραμείνουν κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

Από εκεί προέκυψε το θέατρο του τρόμου που βαπτίζεται προεδρικές εκλογές και το οποίο σέρβιραν στον λαουτζίκο: «Όλα είχαν κλειδώσει  ώστε μια μαριονέτα του μααστριχικού κράτους να τοποθετηθεί στον θρόνο», έχοντας για φόντο «αυτό το θέατρο της επιθυμίας  και της ζήλειας, του μίσους και της εξαπάτησης , της επάρκειας και της προδοσίας, της μεγαλομανίας και της ματαιοδοξίας». Με δυο λόγια, αυτό που κάποιοι εξακολουθούν ακόμη να αποκαλούν δημοκρατία (αλλά τσιμπιόνται δυνατά για να μην σκάσουν στα γέλια όταν κοιτάζονται μεταξύ τους). Λόγια… δεινά… δημοκρατία.

Ο Onfrey με αφορμή την προεδρική εκστρατεία κράτησε ένα ημερολόγιο εκλογών το οποίο ονόμασε «Η αυλή των θαυμάτων» (εκδόθηκε τον Μάιο του 2017) . Κανέναν δεν άφησε έξω από αυτό το πανηγύρι μέχρις εξαντλήσεως για την τάξη των πολιτικών. Όλες οι μαριονέττες απαριθμούνται. «Έπρεπε να τοποθετηθεί» γράφει ο Onfrey, «ένας υπάλληλος του μααστριχικού κράτους , αυτού του απολυταρχικού Μολώχ, ο οποίος επιβάλλει την θρησκεία της χρυσής αγελάδας και τοποθετεί τους ιερείς εκεί όπου πρέπει να βρίσκονται για να κάνουν την μηχανή να λειτουργεί». Ποιος θα ήταν καλύτερος για να κάνει την βρώμικη δουλειά, παρά το ρομπότ το οποίο κατασκεύασε ο Ατταλί και του οποίου την καλή λειτουργία είχαν ρεγουλάρει οι Ρόθτσιλντ; Τα τσιράκια των ΜΜΕ ακτινοβολούν, έχοντας συνείδηση ότι αξίζουν τον μισθό τους. Με, παρ’ όλα αυτά, τους λιγότερο κουτούς (ναι, υπάρχουν και αυτοί)  να διακρίνουν ένα σημείο ανησυχίας. Γιατί αν θέλουμε να ανοίξουμε καλά τα μάτια μας και να είμαστε στα λογικά μας, είναι προφανές ότι η νίκη του Μακρόν είναι μια Πύρρειος νίκη. Πράγματι, οι αριθμοί είναι εκεί και μιλούν από μόνοι τους : Μόνο το 32,7% των εκλογέων συμμετείχε στην ψηφοφορία, αφού σημειώθηκε 57,4% αποχή στην οποία πρέπει να προστεθούν τα 9,9% λευκά και άκυρα ψηφοδέλτια. Είναι αυτό που η Monde αποκαλεί κατ ' ευφημισμόν «η δυσπιστία ενός μέρους του εκλογικού σώματος εναντίον της πολιτικής εκπροσώπησης». Είναι ξεκάθαρο ότι η πραγματική χώρα δεν πιστεύει πια στην νομική χώρα. Βασισμένη στην φιλελεύθερη ιδεολογία, είναι αυτή η οποία τίθεται εν αμφιβόλω. Τι σημαίνει ακόμα η «δημοκρατική νομιμότητα» όταν από τους 573 υποψηφίους οι οποίοι εξελέγησαν στον δεύτερο γύρο, μόνο οι εννέα είναι νόμιμοι, συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό τους πάνω από το 30% των εγγεγραμμένων, ενώ 440 βουλευτές εκλέχθηκαν ή επανεκλέχθηκαν με λιγότερο από το 25% των εκλογέων της εκλογικής τους περιφέρειας. Είναι αυτό που οι άνθρωποι του Συστήματος αποκαλούν «πλειοψηφία»… Όμως, ο Benoit Hopquin, στην Monde φυσικά, (σ.σ. δημοσιογράφος, αρθρογραφεί για περιβαλλοντικά θέματα και την διαφορετικότητα ) λιποθυμά, τόσο τον κατακλύζει η ευτυχία : «ο αριθμός των βουλευτών που προέρχονται από χώρες έξω από την Ευρώπη» πρέπει να διπλασιαστεί, και με το παραπάνω, και αυτοί οι έγχρωμοι «επιτέλους έσπρωξαν έξω αυτούς τους λευκούς ως τις άκρες των μαλλιών τους κυρίαρχους και αγροίκους  αρσενικούς». Ο γλυκούλης Hopquin βλέπει να ανατέλλει στον ορίζοντα η ανακούφιση που θα είναι η Μεγάλη Αντικατάσταση των Πληθυσμών… Έπρεπε πάνω σε αυτό το στοίχημα να είχε δώσει την μάχη η κυρία Μαρίν Λεπέν και σε κανένα άλλο, γιατί αυτό περιμένουν οι Γαλάτες. Το Εθνικό Μέτωπο θα πληρώσει ένα πολύ χονδροειδές  λάθος.

Εις ό,τι μας αφορά, χαιρετίζουμε την εκλογή των τριών εθνικιστών βουλευτών στην Κορσική. Αυτή η κλωτσιά στους Γιακοβίνους κάθε φτερώματος δείχνει τον δρόμο: βιοπολιτισμική ταυτότητα, αγώνας εναντίον της εισβολής και του φιλελεύθερου δηλητηρίου το οποίο ευθύνεται γι’ αυτήν.  Όλα τα υπόλοιπα δεν χρησιμεύουν σε τίποτε άλλο παρά για να διασκεδάζει η γαλαρία.

Pierre Vial

Imprimer E-mail

La solution nucléaire.

Par Dmitry Orlov – août 2017 – Source Club Orlov

Lorsque, au milieu d’une partie de cartes, vous vous rendez compte que vous êtes sur le point de perdre votre ferme, votre chemise et votre premier-né, vous pouvez décider d’opter pour l’option nucléaire : renverser la table en attrapant votre revolver. Les résultats peuvent varier, mais ils sont nettement préférables à celui qui est prévisible si vous ne faites rien : l’extrême humiliation et la pauvreté. Vous pourriez être trop lent et mourir d’une mort douloureuse mais rapide, criblé de balles. Vous pourriez être le plus rapide et tuer ou désarmer vos adversaires. Ou vos adversaires risquent de courir vers les sorties, et vous permettre de ramasser le pognon sur la table. Le premier de ces résultats peut sembler le moins attractif ; mais en supposant que vous vous pensiez bien armé et rapide à dégainer et que vos adversaires sont des lâches, vous pourrez peut-être vous persuader que c’est votre meilleur option. En ce qui concerne les pires scénarios, une possibilité est que vos ennemis vont vous désarmer avant que vous ayez eu une chance de tirer, vous coller un pruneau dans le ventre, prendre votre argent, se rire de vous, vous enfermer dans une cave et vous laisser mourir lentement.

Lire la suite

Imprimer E-mail

Après Charlottesville, qui était Robert E. Lee ?

Lee

De defensa : 16 août 2017 – 

... Au fait, qui était Robert E. Lee, ce « salopard fasciste » dont on abat dans la plus extrême jubilation les statues encore en service dans certains État du Sud, et celle de Charlottesville qui fut la cause hautement progressiste-sociétale de l’attaque des Antifa contre la « crapule nazie » réunie dans cette ville pour menacer l’avenir de la Grande République US ? C’est en effet un des grands mouvements culturels en cours, cette liquidation des symboles du Sud venus de la Guerre de Sécession, bien dans les habitudes des révolutionnaires de notre “déchaînement de la Matière” favori, avec comme première application le néantissement du passé effectué par la Terreur de 1793 dont la France fait une si grande fierté... (*)

Lire la suite

Imprimer E-mail

En poursuivant votre navigation sur ce site, vous acceptez l'utilisation de cookies pour réaliser des statistiques de visites